Rebuilding a professional network in Germany and the EU after years abroad
Returning after a long international posting means a network that has aged. Here is how to rebuild it without sending a single cold message.
Coming back is harder than leaving. When you left for the posting, your network was intact and your absence was temporary. Coming back after eight or twelve years, you find that the people you knew have moved, retired or changed sectors, and that the institutions you knew have reorganised twice.
You are not starting from zero. You are starting from a network that needs updating, which is different and much more encouraging.
First, tell people you are back
This sounds obvious and almost nobody does it. Your former colleagues, university friends and past collaborators do not know what you are doing now. Many assume you are still abroad. A short message to each of them, not asking for anything, simply saying where you are and what you are turning towards, reactivates more than you expect.
The tone matters. Not “I am looking for opportunities”. Rather: “I am back in Germany after twelve years in the region, working out what the next chapter looks like, and I would enjoy hearing what you are working on.” People respond to curiosity far more readily than to need.
Second, use LinkedIn the way it is actually used here
In Germany and much of the EU, LinkedIn is where senior professionals maintain a low intensity presence. Not daily posting, but a current profile and the occasional considered contribution.
Update your profile before you send a single message, because every message leads back to it. Then post, perhaps twice a week, about what you are actually thinking about: the sector you left, the one you are looking at, what you notice about the institutions here after years away. This kind of observation is exactly what people at home cannot see, and it makes you interesting to connect with.
Third, ask for conversations, not jobs
The most useful thing you can ask a contact for is thirty minutes of their perspective. What has changed in their organisation. Who is doing interesting work in the space you are considering. What they would do in your position.
These conversations do three things at once. They update your understanding of the landscape. They let the other person help you, which people enjoy. And they turn your name into a current name rather than a remembered one. Most of the roles that follow come from these conversations, months later, without ever having been asked for.
Fourth, be patient with the codes
Every labour market has its own codes, and Germany’s are particular: the weight given to formal qualifications, the expectations around a CV, the register of a first email, the meaning of a title. After years elsewhere, you may have absorbed different codes without noticing. It is worth having someone who knows both read your materials before they go out.
What to expect
A network takes about six months to reactivate, in my experience, if you work at it steadily. The first two months feel slow. Then the conversations start referring you to other conversations, and it stops feeling like effort.
You built a network once, in a place where you knew no one. Building it again, in a place where you already know many people, is the easier task. It only feels harder because coming back was supposed to be the easy part.
Die Rückkehr ist schwerer als der Abschied. Als Sie zur Entsendung aufbrachen, war Ihr Netzwerk intakt, und Ihre Abwesenheit war vorübergehend. Kehren Sie nach acht oder zwölf Jahren zurück, stellen Sie fest, dass die Menschen, die Sie kannten, umgezogen sind, in den Ruhestand gegangen sind oder den Bereich gewechselt haben, und dass die Institutionen, die Sie kannten, sich zweimal neu aufgestellt haben.
Sie beginnen nicht bei null. Sie beginnen mit einem Netzwerk, das aktualisiert werden muss, und das ist etwas anderes, und deutlich ermutigender.
Sagen Sie zuerst den Menschen, dass Sie zurück sind
Das klingt selbstverständlich, und fast niemand tut es. Ihre früheren Kolleginnen und Kollegen, Studienfreunde und ehemaligen Weggefährten wissen nicht, womit Sie sich derzeit beschäftigen. Viele gehen davon aus, dass Sie noch im Ausland sind. Eine kurze Nachricht an jeden Einzelnen, ohne um etwas zu bitten, einfach mit der Mitteilung, wo Sie sind und wohin Sie sich wenden, reaktiviert mehr, als Sie erwarten würden.
Der Ton ist entscheidend. Nicht: „Ich suche nach Möglichkeiten.” Eher: „Ich bin nach zwölf Jahren in der Region wieder in Deutschland und überlege gerade, wie das nächste Kapitel aussehen könnte. Ich würde mich freuen zu hören, woran Sie gerade arbeiten.” Menschen reagieren weitaus bereitwilliger auf Neugier als auf Bedürftigkeit.
Zweitens: Nutzen Sie LinkedIn so, wie es hier tatsächlich genutzt wird
In Deutschland und weiten Teilen der EU ist LinkedIn der Ort, an dem erfahrene Fach- und Führungskräfte eine zurückhaltende Präsenz pflegen. Nicht tägliches Posten, sondern ein aktuelles Profil und gelegentliche durchdachte Beiträge.
Aktualisieren Sie Ihr Profil, bevor Sie auch nur eine einzige Nachricht versenden, denn jede Nachricht führt dorthin zurück. Posten Sie dann, vielleicht zweimal wöchentlich, über das, was Sie tatsächlich beschäftigt: die Branche, die Sie verlassen haben, jene, die Sie ins Auge fassen, das, was Ihnen an den hiesigen Institutionen nach Jahren der Abwesenheit auffällt. Genau solche Beobachtungen können Menschen hier vor Ort nicht selbst machen, und das macht Sie zu einer interessanten Kontaktperson.
Drittens: Bitten Sie um Gespräche, nicht um Stellen
Das Nützlichste, worum Sie einen Kontakt bitten können, sind dreißig Minuten seiner Einschätzung. Was sich in seiner Organisation verändert hat. Wer im Bereich, den Sie in Betracht ziehen, gerade interessante Arbeit leistet. Was er an Ihrer Stelle tun würde.
Diese Gespräche bewirken drei Dinge zugleich. Sie bringen Ihr Verständnis der Lage auf den neuesten Stand. Sie geben der anderen Person die Gelegenheit, Ihnen zu helfen, was den meisten Menschen Freude bereitet. Und sie machen aus Ihrem Namen wieder einen aktuellen Namen, statt eines bloß erinnerten. Die meisten der Positionen, die daraus entstehen, gehen Monate später auf genau diese Gespräche zurück, ohne dass je danach gefragt wurde.
Viertens: Haben Sie Geduld mit den Gepflogenheiten
Jeder Arbeitsmarkt hat seine eigenen Gepflogenheiten, und die deutschen sind besonders ausgeprägt: das Gewicht, das formalen Qualifikationen beigemessen wird, die Erwartungen an einen Lebenslauf, der Ton einer ersten E-Mail, die Bedeutung eines Titels. Nach Jahren anderswo haben Sie möglicherweise unbemerkt andere Gepflogenheiten übernommen. Es lohnt sich, jemanden, der beide Welten kennt, Ihre Unterlagen gegenlesen zu lassen, bevor sie hinausgehen.
Was Sie erwarten können
Ein Netzwerk braucht nach meiner Erfahrung etwa sechs Monate, um wieder aktiviert zu sein, wenn man stetig daran arbeitet. Die ersten beiden Monate fühlen sich zäh an. Dann beginnen die Gespräche, auf weitere Gespräche zu verweisen, und es hört auf, sich wie Anstrengung anzufühlen.
Sie haben einmal ein Netzwerk aufgebaut, an einem Ort, an dem Sie niemanden kannten. Es erneut aufzubauen, an einem Ort, an dem Sie bereits viele Menschen kennen, ist die leichtere Aufgabe. Nur fühlt es sich schwerer an, weil die Rückkehr eigentlich der einfache Teil sein sollte.
Revenir est plus difficile que partir. Au moment de partir en mission, votre réseau était intact et votre absence temporaire. En revenant après huit ou douze ans, vous découvrez que les personnes que vous connaissiez ont déménagé, pris leur retraite ou changé de secteur, et que les institutions que vous connaissiez se sont réorganisées deux fois.
Vous ne partez pas de zéro. Vous partez d’un réseau qui a besoin d’être mis à jour, ce qui change tout et est bien plus encourageant.
D’abord, faites savoir que vous êtes de retour
Cela semble une évidence, et pourtant presque personne ne le fait. Vos anciens collègues, vos amis d’université, vos anciens collaborateurs ne savent pas ce que vous faites aujourd’hui. Beaucoup pensent que vous êtes toujours à l’étranger. Un court message à chacun d’eux, sans rien demander, simplement pour dire où vous êtes et vers quoi vous vous tournez, réactive bien plus de liens que vous ne l’imaginez.
Le ton compte. Pas « je suis à la recherche d’opportunités ». Plutôt : « je suis de retour en Allemagne après douze ans dans la région, je réfléchis à ce que sera le prochain chapitre, et j’aimerais savoir sur quoi vous travaillez en ce moment. » Les gens répondent bien plus volontiers à la curiosité qu’au besoin.
Ensuite, utilisez LinkedIn comme il est réellement utilisé ici
En Allemagne et dans une grande partie de l’UE, LinkedIn est l’endroit où les professionnels expérimentés entretiennent une présence discrète. Pas de publications quotidiennes, mais un profil à jour et, de temps en temps, une contribution réfléchie.
Mettez votre profil à jour avant d’envoyer le moindre message, car chaque message y ramène. Puis publiez, peut-être deux fois par semaine, sur ce à quoi vous réfléchissez réellement : le secteur que vous avez quitté, celui que vous envisagez, ce que vous observez sur les institutions d’ici après ces années d’absence. Ce type d’observation, c’est précisément ce que les personnes restées au pays ne peuvent pas voir, et cela rend votre profil intéressant à suivre.
Ensuite, demandez des conversations, pas des emplois
Ce que vous pouvez demander de plus utile à un contact, c’est trente minutes de son point de vue. Ce qui a changé dans son organisation. Qui fait un travail intéressant dans le domaine que vous envisagez. Ce qu’il ferait à votre place.
Ces conversations accomplissent trois choses à la fois. Elles actualisent votre compréhension du paysage. Elles permettent à l’autre de vous aider, ce que les gens apprécient. Et elles font de votre nom un nom actuel plutôt qu’un simple souvenir. La plupart des postes qui suivent naissent de ces conversations, des mois plus tard, sans que vous n’ayez jamais rien demandé.
Ensuite, soyez patient avec les codes
Chaque marché du travail a ses propres codes, et ceux de l’Allemagne sont particuliers : le poids accordé aux qualifications formelles, les attentes autour d’un CV, le registre d’un premier e-mail, la signification d’un titre. Après des années ailleurs, vous avez peut-être adopté d’autres codes sans même vous en rendre compte. Il vaut la peine de faire relire vos documents par quelqu’un qui connaît les deux mondes avant de les envoyer.
À quoi vous attendre
D’après mon expérience, réactiver un réseau prend environ six mois, à condition d’y travailler régulièrement. Les deux premiers mois semblent lents. Puis les conversations commencent à en amener d’autres, et cela cesse de ressembler à un effort.
Vous avez déjà construit un réseau une fois, dans un lieu où vous ne connaissiez personne. Le reconstruire, dans un lieu où vous connaissez déjà beaucoup de monde, est la tâche la plus facile. Elle ne semble plus difficile que parce que le retour était censé être la partie facile.
Volver es más difícil que marcharse. Cuando salió hacia el destino, su red estaba intacta y su ausencia era temporal. Al regresar después de ocho o doce años, descubre que las personas que conocía se han mudado, se han jubilado o han cambiado de sector, y que las instituciones que conocía se han reorganizado dos veces.
No está empezando de cero. Está empezando desde una red que necesita actualizarse, lo cual es distinto y mucho más alentador.
Primero, cuente a la gente que ha vuelto
Esto parece obvio y casi nadie lo hace. Sus antiguos colegas, amigos de la universidad y colaboradores de antes no saben qué está haciendo usted ahora. Muchos suponen que sigue en el extranjero. Un mensaje breve a cada uno de ellos, sin pedir nada, simplemente contando dónde está y hacia qué se orienta, reactiva más de lo que uno espera.
El tono importa. No “estoy buscando oportunidades”. Más bien: “he vuelto a Alemania después de doce años en la región, estoy pensando en cómo será el próximo capítulo, y me gustaría saber en qué estás trabajando tú”. La gente responde mucho mejor a la curiosidad que a la necesidad.
Segundo, use LinkedIn como realmente se usa aquí
En Alemania y buena parte de la UE, LinkedIn es el espacio donde los profesionales senior mantienen una presencia de baja intensidad. No se trata de publicar a diario, sino de tener un perfil actualizado y aportar de vez en cuando algo bien pensado.
Actualice su perfil antes de enviar un solo mensaje, porque todo mensaje conduce de vuelta a él. Después, publique, quizá dos veces por semana, sobre lo que realmente le ocupa la cabeza: el sector que dejó, el que ahora contempla, lo que observa en las instituciones de aquí después de años fuera. Este tipo de observación es precisamente lo que la gente de casa no puede ver, y hace que conectar con usted resulte interesante.
Tercero, pida conversaciones, no empleos
Lo más útil que puede pedirle a un contacto son treinta minutos de su perspectiva. Qué ha cambiado en su organización. Quién está haciendo un trabajo interesante en el ámbito que usted se plantea. Qué haría esa persona en su lugar.
Estas conversaciones hacen tres cosas a la vez. Actualizan su comprensión del panorama. Permiten que la otra persona le ayude, algo que a la gente le gusta hacer. Y convierten su nombre en un nombre presente, no en uno recordado. La mayoría de los puestos que vienen después surgen de estas conversaciones, meses más tarde, sin que nadie los haya pedido nunca.
Cuarto, tenga paciencia con los códigos
Cada mercado laboral tiene sus propios códigos, y los de Alemania son particulares: el peso que se da a las cualificaciones formales, las expectativas en torno a un CV, el registro de un primer correo, el significado de un cargo. Después de años en otro lugar, puede haber absorbido códigos distintos sin darse cuenta. Merece la pena que alguien que conozca ambos mundos revise sus materiales antes de enviarlos.
Qué esperar
Una red tarda unos seis meses en reactivarse, según mi experiencia, si se trabaja en ello de forma constante. Los primeros dos meses se sienten lentos. Después, las conversaciones empiezan a remitir a otras conversaciones, y deja de sentirse como un esfuerzo.
Usted construyó una red una vez, en un lugar donde no conocía a nadie. Construirla de nuevo, en un lugar donde ya conoce a muchas personas, es la tarea más fácil. Solo parece más difícil porque volver debía ser, supuestamente, la parte sencilla.
Tornare è più difficile che partire. Quando si è partiti per l’incarico, la rete era intatta e l’assenza era temporanea. Rientrando dopo otto o dodici anni, si scopre che le persone che si conoscevano si sono trasferite, sono andate in pensione o hanno cambiato settore, e che le istituzioni che si conoscevano si sono riorganizzate due volte.
Non si parte da zero. Si parte da una rete che ha bisogno di essere aggiornata, il che è ben diverso e molto più incoraggiante.
Prima cosa: far sapere che si è tornati
Sembra ovvio, eppure quasi nessuno lo fa. Gli ex colleghi, gli amici dell’università e i collaboratori del passato non sanno cosa si stia facendo ora. Molti danno per scontato che si sia ancora all’estero. Un breve messaggio a ciascuno di loro, senza chiedere nulla, semplicemente per dire dove ci si trova e verso cosa ci si sta orientando, riattiva più contatti di quanto ci si aspetti.
Il tono conta. Non “sto cercando opportunità”. Piuttosto: “sono tornata/o in Germania dopo dodici anni nella regione, sto capendo come impostare il prossimo capitolo, e mi farebbe piacere sapere a cosa stai lavorando”. Le persone rispondono molto più volentieri alla curiosità che al bisogno.
Seconda cosa: usare LinkedIn come viene realmente usato qui
In Germania e in gran parte dell’UE, LinkedIn è il luogo in cui i professionisti senior mantengono una presenza discreta. Non pubblicazioni quotidiane, ma un profilo aggiornato e qualche contributo ben ponderato ogni tanto.
Aggiorni il profilo prima di inviare anche un solo messaggio, perché ogni messaggio riporta lì. Poi pubblichi, magari due volte a settimana, su ciò a cui sta effettivamente pensando: il settore che ha lasciato, quello che sta valutando, ciò che nota riguardo alle istituzioni di qui dopo anni di assenza. Questo tipo di osservazione è esattamente ciò che le persone in patria non possono vedere, ed è ciò che rende interessante entrare in contatto con Lei.
Terza cosa: chiedere conversazioni, non lavori
La cosa più utile che si possa chiedere a un contatto sono trenta minuti del suo punto di vista. Cosa è cambiato nella sua organizzazione. Chi sta facendo un lavoro interessante nell’ambito che si sta considerando. Cosa farebbe lui o lei al posto suo.
Queste conversazioni fanno tre cose contemporaneamente. Aggiornano la comprensione del contesto. Permettono all’altra persona di aiutare, cosa che alle persone piace fare. E trasformano il proprio nome in un nome attuale invece che in un ricordo. La maggior parte delle opportunità che seguono nasce proprio da queste conversazioni, mesi dopo, senza che sia mai stato chiesto nulla direttamente.
Quarta cosa: avere pazienza con i codici
Ogni mercato del lavoro ha i propri codici, e quelli della Germania sono particolari: il peso attribuito ai titoli formali, le aspettative riguardo a un CV, il registro di una prima email, il significato di un titolo professionale. Dopo anni altrove, può darsi che si siano assimilati codici diversi senza accorgersene. Vale la pena far leggere i propri materiali, prima di inviarli, a qualcuno che conosce entrambi i contesti.
Cosa aspettarsi
Una rete impiega circa sei mesi per essere riattivata, secondo la mia esperienza, se ci si lavora con costanza. I primi due mesi sembrano lenti. Poi le conversazioni iniziano a portare ad altre conversazioni, e smette di sembrare uno sforzo.
Una rete l’ha già costruita una volta, in un luogo dove non si conosceva nessuno. Costruirla di nuovo, in un luogo dove si conoscono già molte persone, è il compito più semplice. Sembra più difficile solo perché tornare doveva essere la parte facile.
Reveni estas pli malfacile ol foriri. Kiam vi foriris al la posteno, via reto estis nedifekta kaj via foresto estis provizora. Revenante post ok aŭ dek du jaroj, vi konstatas, ke la homoj, kiujn vi konis, transloĝiĝis, emeritiĝis aŭ ŝanĝis sektoron, kaj ke la institucioj, kiujn vi konis, reorganiziĝis dufoje.
Vi ne komencas de nulo. Vi komencas de reto, kiu bezonas ĝisdatigon, kaj tio estas io alia, multe pli kuraĝiga.
Unue, diru al homoj, ke vi revenis
Tio ŝajnas evidenta, kaj preskaŭ neniu faras ĝin. Viaj iamaj kolegoj, universitataj amikoj kaj antaŭaj kunlaborantoj ne scias, kion vi nun faras. Multaj supozas, ke vi ankoraŭ estas eksterlande. Mallonga mesaĝo al ĉiu el ili, sen peti ion ajn, simple dirante kie vi estas kaj al kio vi turniĝas, revigligas pli ol vi atendus.
La tono gravas. Ne “Mi serĉas eblecojn”. Prefere: “Mi revenis al Germanio post dek du jaroj en la regiono, ankoraŭ elpensante, kiel aspektos la sekva ĉapitro, kaj mi ĝojus aŭdi, pri kio vi laboras nun.” Homoj reagas al scivolemo multe pli volonte ol al bezono.
Due, uzu LinkedIn tiel, kiel oni fakte uzas ĝin ĉi tie
En Germanio kaj granda parto de la EU, LinkedIn estas la loko, kie altrangaj profesiuloj konservas malaltintensan ĉeeston. Ne ĉiutagajn afiŝojn, sed ĝisdatan profilon kaj de tempo al tempo pripensitan kontribuon.
Ĝisdatigu vian profilon antaŭ ol sendi eĉ unu mesaĝon, ĉar ĉiu mesaĝo kondukas reen al ĝi. Poste afiŝu, eble dufoje semajne, pri tio, pri kio vi vere pensas: la sektoro, kiun vi forlasis, tiu, kiun vi nun konsideras, tio, kion vi rimarkas pri la institucioj ĉi tie post jaroj for. Tia observo estas ĝuste tio, kion homoj hejme ne povas vidi, kaj ĝi igas vin interesa kontakto.
Trie, petu konversaciojn, ne oficojn
La plej utila afero, kiun vi povas peti de kontakto, estas tridek minutoj de ilia perspektivo. Kio ŝanĝiĝis en ilia organizo. Kiu faras interesan laboron en la kampo, kiun vi konsideras. Kion ili farus en via situacio.
Tiuj konversacioj faras tri aferojn samtempe. Ili ĝisdatigas vian komprenon de la pejzaĝo. Ili permesas al la alia persono helpi vin, kion homoj ĝuas. Kaj ili igas vian nomon aktuala nomo, prefere ol nur memorata. Plej multaj el la postenoj, kiuj poste sekvas, devenas de tiuj konversacioj, monatojn poste, sen iam esti petitaj.
Kvare, estu pacienca kun la kodoj
Ĉiu labormerkato havas siajn proprajn kodojn, kaj tiuj de Germanio estas apartaj: la pezo donata al formalaj kvalifikoj, la atendoj rilate al CV, la registro de unua retmesaĝo, la signifo de titolo. Post jaroj aliloke, vi eble sensciate alprenis aliajn kodojn. Valoras havigi al iu, kiu konas ambaŭ, tralegi viajn materialojn antaŭ ol vi sendas ilin.
Kion atendi
Reto bezonas proksimume ses monatojn por reviviĝi, laŭ mia sperto, se vi laboras je ĝi konstante. La unuaj du monatoj sentiĝas malrapidaj. Poste la konversacioj komencas kaŭzi pliajn konversaciojn, kaj ĝi ĉesas sentiĝi kiel peno.
Vi jam konstruis reton unufoje, en loko, kie vi konis neniun. Rekonstrui ĝin, en loko, kie vi jam konas multajn homojn, estas la pli facila tasko. Ĝi nur sentiĝas pli malfacila, ĉar la reveno supozeble estis la facila parto.
Continue reading
An interdisciplinary career is not a detour
Claudia Bülbül on why a path through several disciplines and countries looks messy on paper and is, in practice, exactly what a transition needs.
Read the pieceAfter the mandate ends: five questions before your next role
For development and cooperation professionals whose programme has closed. Five questions to answer before applying anywhere, and one to stop asking.
Read the pieceWhat actually happens in a thirty minute intro call
The free intro call has the same shape every time. Here is exactly what to expect, so nothing about it feels like a pitch.
Read the piece