An interdisciplinary career is not a detour
Claudia Bülbül on why a path through several disciplines and countries looks messy on paper and is, in practice, exactly what a transition needs.
For a long time I described my own career apologetically. Zimbabwe, then South America, then European institutions, then conflict resolution, negotiation, political philosophy. Told quickly, it sounded like someone who could not decide.
It took me years to see that the detour was the point. I think across disciplines, and the problems I care about, injustice first among them, do not sit inside one.
What “messy” careers actually contain
When a senior professional with a winding path sits across from me, I hear the same apology I used to make. “It is a bit all over the place.” Then they describe what the path contained.
A year in a country where nothing worked the way it did at home, and learning to get things done anyway. A move between sectors that required learning a new language of budgets, or evidence, or politics. A period in academia that taught rigour, followed by a period in practice that taught speed. A return to Europe that made them see their own institutions from the outside.
None of that is mess. It is range, and range is rare.
Why it looks like a detour on paper
Because a CV is chronological and a career is not. The document forces a straight line onto a path that was actually a series of deliberate choices, each one made for a reason that made sense at the time. Read in order, it looks like drift. Read by theme, it looks like a person who followed a question across borders.
The fix is not to hide the range. It is to name the question. What were you following, through all of those settings? For me it was the conviction, formed at ten years old in front of a photograph in a local newspaper, that I would do something about injustice. Everything since has been a different angle on the same thing.
Why range matters in a transition
A transition is itself an interdisciplinary problem. It has a practical layer: documents, profiles, networks, conversations. It has a strategic layer: which sector, which role, which audience. And it has a human layer, the one underneath, about who you are when the title comes off.
People with straight line careers often struggle with transitions precisely because they have never had to hold several frames at once. People with range have been doing it for years. They just have not been told that it is a strength.
Making the range legible
Three practical moves.
First, find the through line and write it down in one sentence. It becomes the opening of your about section and the answer to “tell me about yourself”.
Second, group your experience by what it taught you rather than only by where you were. Chronology can stay in the CV; the story goes elsewhere.
Third, stop apologising. The moment you describe your path as a set of choices rather than a series of accidents, the reader hears a different person.
In every sector I have worked in, the deciding factor was never the system diagram. It was the people inside it, and how many angles they could see from. That is what an interdisciplinary career gives you. It was never a detour.
Lange Zeit habe ich meinen eigenen Werdegang entschuldigend beschrieben. Zimbabwe, dann Südamerika, dann europäische Institutionen, dann Konfliktlösung, Verhandlungsführung, politische Philosophie. Schnell erzählt, klang das nach jemandem, der sich nicht entscheiden konnte.
Ich habe Jahre gebraucht, um zu erkennen, dass der Umweg der eigentliche Punkt war. Ich denke über Disziplinen hinweg, und die Probleme, die mir wichtig sind, Ungerechtigkeit allen voran, lassen sich keiner einzelnen zuordnen.
Was “unübersichtliche” Werdegänge tatsächlich enthalten
Wenn eine erfahrene Fachperson mit einem verschlungenen Weg mir gegenübersitzt, höre ich dieselbe Entschuldigung, die ich früher selbst vorgebracht habe. “Es ist ein bisschen wild durcheinander.” Dann beschreiben sie, was dieser Weg enthielt.
Ein Jahr in einem Land, in dem nichts so funktionierte wie zu Hause, und das Erlernen, trotzdem Dinge zu bewegen. Ein Wechsel zwischen Sektoren, der das Erlernen einer neuen Sprache verlangte, sei es die der Budgets, der Evidenz oder der Politik. Eine Zeit in der Wissenschaft, die Sorgfalt lehrte, gefolgt von einer Zeit in der Praxis, die Geschwindigkeit lehrte. Eine Rückkehr nach Europa, die den Blick auf die eigenen Institutionen von außen ermöglichte.
Nichts davon ist Durcheinander. Es ist Bandbreite, und Bandbreite ist selten.
Warum es auf dem Papier wie ein Umweg aussieht
Weil ein Lebenslauf chronologisch ist und ein Werdegang das nicht ist. Das Dokument zwingt einer Laufbahn eine gerade Linie auf, die in Wirklichkeit eine Abfolge bewusster Entscheidungen war, jede aus einem Grund getroffen, der zu diesem Zeitpunkt sinnvoll erschien. In der zeitlichen Abfolge gelesen, wirkt es wie Umherirren. Nach Themen gelesen, wirkt es wie eine Person, die einer Frage über Grenzen hinweg gefolgt ist.
Die Lösung besteht nicht darin, die Bandbreite zu verstecken. Sie besteht darin, die Frage zu benennen. Wonach haben Sie gesucht, durch all diese Stationen hindurch? Für mich war es die Überzeugung, die sich mit zehn Jahren vor einem Foto in einer lokalen Zeitung bildete, dass ich etwas gegen Ungerechtigkeit unternehmen würde. Alles seither war ein anderer Blickwinkel auf dieselbe Sache.
Warum Bandbreite in einem Übergang zählt
Ein Übergang ist selbst ein interdisziplinäres Problem. Er hat eine praktische Ebene: Dokumente, Profile, Netzwerke, Gespräche. Er hat eine strategische Ebene: welcher Sektor, welche Rolle, welches Publikum. Und er hat eine menschliche Ebene, die darunterliegende, die davon handelt, wer man ist, wenn der Titel abgelegt wird.
Menschen mit geradlinigen Werdegängen tun sich mit Übergängen oft gerade deshalb schwer, weil sie nie mehrere Perspektiven gleichzeitig halten mussten. Menschen mit Bandbreite tun das seit Jahren. Ihnen wurde nur nie gesagt, dass es eine Stärke ist.
Die Bandbreite lesbar machen
Drei praktische Schritte.
Erstens: Finden Sie den roten Faden und schreiben Sie ihn in einem Satz auf. Er wird zum Einstieg Ihres Über-mich-Abschnitts und zur Antwort auf “Erzählen Sie mir von sich”.
Zweitens: Ordnen Sie Ihre Erfahrung danach, was sie Ihnen beigebracht hat, nicht nur danach, wo Sie waren. Die Chronologie darf im Lebenslauf bleiben, die Geschichte gehört woanders hin.
Drittens: Hören Sie auf, sich zu entschuldigen. In dem Moment, in dem Sie Ihren Weg als eine Reihe von Entscheidungen beschreiben statt als eine Abfolge von Zufällen, hört das Gegenüber eine andere Person.
In jedem Sektor, in dem ich gearbeitet habe, war das entscheidende Element nie das Systemdiagramm. Es waren die Menschen darin, und wie viele Blickwinkel sie einnehmen konnten. Das ist es, was ein interdisziplinärer Werdegang gibt. Er war nie ein Umweg.
Pendant longtemps, j’ai décrit mon propre parcours sur un ton presque excusatif. Le Zimbabwe, puis l’Amérique du Sud, puis les institutions européennes, puis la résolution de conflits, la négociation, la philosophie politique. Raconté ainsi, cela ressemblait au parcours de quelqu’un qui n’arrivait pas à se décider.
Il m’a fallu des années pour comprendre que le détour était précisément le propos. Ma pensée traverse les disciplines, et les problèmes qui me tiennent à cœur, l’injustice en premier lieu, ne se laissent enfermer dans aucune d’entre elles.
Ce que contiennent vraiment les parcours « décousus »
Quand un professionnel expérimenté au chemin sinueux s’assoit en face de moi, j’entends la même excuse que je formulais autrefois. « C’est un peu dans tous les sens. » Puis la personne décrit ce que ce chemin contenait réellement.
Une année dans un pays où rien ne fonctionnait comme chez soi, et où il fallait pourtant apprendre à faire avancer les choses. Un passage d’un secteur à un autre, qui exigeait d’apprendre un nouveau langage, celui des budgets, ou des preuves, ou de la politique. Une période dans le monde académique qui a enseigné la rigueur, suivie d’une période sur le terrain qui a enseigné la rapidité. Un retour en Europe qui a permis de regarder ses propres institutions depuis l’extérieur.
Rien de tout cela n’est du désordre. C’est de l’étendue, et l’étendue est rare.
Pourquoi cela ressemble à un détour sur le papier
Parce qu’un CV est chronologique, et qu’un parcours ne l’est pas. Le document impose une ligne droite à un chemin qui fut en réalité une suite de choix délibérés, chacun pris pour une raison qui avait du sens à l’époque. Lu dans l’ordre, cela ressemble à de la dérive. Lu par thème, cela ressemble à une personne qui a suivi une question à travers les frontières.
La solution n’est pas de cacher cette étendue. C’est de nommer la question qui la sous-tend. Que poursuiviez-vous, à travers tous ces contextes ? Pour moi, c’était cette conviction née à dix ans devant une photographie dans un journal local, que je ferais quelque chose contre l’injustice. Tout ce qui a suivi n’a été qu’un angle différent sur la même chose.
Pourquoi l’étendue compte dans une transition
Une transition est elle-même un problème interdisciplinaire. Elle a une couche pratique : documents, profils, réseaux, conversations. Elle a une couche stratégique : quel secteur, quel rôle, quel public. Et elle a une couche humaine, celle du dessous, qui touche à qui l’on est une fois le titre retiré.
Les personnes ayant eu un parcours linéaire peinent souvent dans leurs transitions, précisément parce qu’elles n’ont jamais eu à tenir plusieurs cadres à la fois. Les personnes au parcours étendu le font depuis des années. On ne leur a simplement jamais dit que c’était une force.
Rendre cette étendue lisible
Trois gestes concrets.
D’abord, trouvez le fil conducteur et formulez-le en une seule phrase. Elle deviendra l’ouverture de votre section « à propos » et votre réponse à « parlez-moi de vous ».
Ensuite, regroupez votre expérience selon ce qu’elle vous a appris, plutôt que selon les seuls lieux où vous vous trouviez. La chronologie peut rester dans le CV ; l’histoire, elle, se raconte ailleurs.
Enfin, cessez de vous excuser. Dès l’instant où vous décrivez votre parcours comme un ensemble de choix plutôt qu’une suite de hasards, votre interlocuteur perçoit une personne différente.
Dans chaque secteur où j’ai travaillé, le facteur décisif n’a jamais été le schéma du système. C’était les personnes qui l’habitaient, et le nombre d’angles depuis lesquels elles savaient regarder. Voilà ce qu’offre un parcours interdisciplinaire. Ce n’a jamais été un détour.
Durante mucho tiempo describí mi propia carrera con cierto tono de disculpa. Zimbabue, luego Sudamérica, luego instituciones europeas, luego resolución de conflictos, negociación, filosofía política. Contado deprisa, sonaba a alguien incapaz de decidirse.
Me llevó años ver que el desvío era, precisamente, el sentido. Pienso a través de las disciplinas, y los problemas que me importan, la injusticia por encima de todos, no caben dentro de una sola.
Lo que realmente contienen las carreras “desordenadas”
Cuando un profesional senior con un recorrido sinuoso se sienta frente a mí, oigo la misma disculpa que yo solía dar: «Es un poco caótico, la verdad». Y luego describe lo que ese camino contenía.
Un año en un país donde nada funcionaba como en casa, y el aprendizaje de sacar las cosas adelante de todos modos. Un cambio de sector que exigió aprender un nuevo idioma, el de los presupuestos, o el de la evidencia, o el de la política. Una etapa en el mundo académico que enseñó rigor, seguida de una etapa en la práctica que enseñó rapidez. Un regreso a Europa que le permitió ver sus propias instituciones desde fuera.
Nada de eso es desorden. Es amplitud de miras, y la amplitud de miras escasea.
Por qué parece un desvío sobre el papel
Porque un CV es cronológico y una carrera no lo es. El documento impone una línea recta a un recorrido que en realidad fue una serie de decisiones deliberadas, cada una tomada por una razón que, en su momento, tenía sentido. Leído en orden, parece deriva. Leído por temas, parece una persona que siguió una pregunta a través de fronteras.
La solución no es ocultar esa amplitud, sino nombrar la pregunta. ¿Qué perseguía usted, a través de todos esos escenarios? En mi caso fue la convicción, formada a los diez años frente a una fotografía en un periódico local, de que haría algo contra la injusticia. Todo lo que vino después ha sido un ángulo distinto sobre lo mismo.
Por qué la amplitud de miras importa en una transición
Una transición es, en sí misma, un problema interdisciplinar. Tiene una capa práctica: documentos, perfiles, redes, conversaciones. Tiene una capa estratégica: qué sector, qué puesto, qué público. Y tiene una capa humana, la que subyace a todo, sobre quién es usted cuando se quita el cargo.
Las personas con carreras en línea recta a menudo tienen dificultades en las transiciones, precisamente porque nunca han tenido que sostener varios marcos a la vez. Las personas con amplitud de miras llevan años haciéndolo. Solo que nadie les ha dicho que eso es una fortaleza.
Hacer legible esa amplitud de miras
Tres movimientos prácticos.
Primero, encuentre el hilo conductor y escríbalo en una sola frase. Esa frase se convierte en la apertura de su sección “sobre mí” y en la respuesta a «hábleme de usted».
Segundo, agrupe su experiencia según lo que le enseñó, no solo según dónde estuvo. La cronología puede quedarse en el CV; la historia va en otro lugar.
Tercero, deje de disculparse. En el momento en que describe su recorrido como un conjunto de decisiones y no como una serie de casualidades, quien lo escucha percibe a una persona distinta.
En cada sector en el que he trabajado, lo decisivo nunca fue el esquema del sistema. Fueron las personas dentro de él, y desde cuántos ángulos eran capaces de mirar. Eso es lo que da una carrera interdisciplinar. Nunca fue un desvío.
Per molto tempo ho descritto il mio percorso professionale quasi scusandomi. Zimbabwe, poi Sud America, poi istituzioni europee, poi risoluzione dei conflitti, negoziazione, filosofia politica. Raccontato in fretta, sembrava il percorso di qualcuno incapace di decidersi.
Mi ci sono voluti anni per capire che la deviazione era proprio il punto. Il mio modo di pensare attraversa le discipline, e i problemi a cui tengo, l’ingiustizia prima di tutti, non stanno dentro una sola.
Cosa contengono davvero i percorsi “disordinati”
Quando un professionista senior con un percorso tortuoso si siede davanti a me, sento la stessa scusa che facevo io un tempo. “È un po’ tutto sparpagliato.” Poi mi racconta cosa quel percorso conteneva davvero.
Un anno in un paese dove niente funzionava come a casa, e l’aver imparato a farcela comunque. Un passaggio tra settori diversi che ha richiesto di imparare un nuovo linguaggio, fatto di budget, di evidenze, o di politica. Un periodo in ambito accademico che ha insegnato il rigore, seguito da un periodo sul campo che ha insegnato la velocità. Un ritorno in Europa che ha permesso di vedere le proprie istituzioni dall’esterno.
Niente di tutto questo è disordine. È ampiezza di visione, e l’ampiezza è rara.
Perché sembra una deviazione sulla carta
Perché un CV è cronologico, mentre una carriera non lo è. Il documento impone una linea retta a un percorso che in realtà è stato una serie di scelte deliberate, ognuna presa per una ragione che aveva senso in quel momento. Letto in ordine, sembra un vagare senza meta. Letto per temi, sembra il percorso di una persona che ha seguito una domanda attraverso i confini.
La soluzione non è nascondere l’ampiezza. È dare un nome alla domanda. Cosa stava seguendo, attraverso tutti quei contesti? Per me era la convinzione, nata a dieci anni davanti a una fotografia su un giornale locale, che avrei fatto qualcosa contro l’ingiustizia. Tutto quello che è venuto dopo è stato un’angolazione diversa sulla stessa cosa.
Perché l’ampiezza conta in una transizione
Una transizione è essa stessa un problema interdisciplinare. Ha un livello pratico: documenti, profili, reti, conversazioni. Ha un livello strategico: quale settore, quale ruolo, quale pubblico. E ha un livello umano, quello più profondo, che riguarda chi si è quando il titolo professionale viene tolto.
Le persone con percorsi lineari faticano spesso proprio nelle transizioni, perché non hanno mai dovuto tenere insieme più prospettive contemporaneamente. Le persone con percorsi ampi lo fanno da anni. Solo che nessuno ha mai detto loro che si tratta di un punto di forza.
Rendere leggibile l’ampiezza
Tre mosse pratiche.
Prima cosa: trovi il filo conduttore e lo scriva in una sola frase. Diventerà l’apertura della sua sezione “chi sono” e la risposta a “mi parli di sé”.
Seconda cosa: raggruppi la sua esperienza in base a ciò che le ha insegnato, non solo in base a dove si trovava. La cronologia può restare nel CV; la storia va raccontata altrove.
Terza cosa: smetta di scusarsi. Nel momento in cui descrive il suo percorso come un insieme di scelte, e non come una serie di incidenti, chi ascolta percepisce una persona diversa.
In ogni settore in cui ho lavorato, il fattore decisivo non è mai stato lo schema del sistema. Sono sempre state le persone al suo interno, e quante angolazioni sapevano vedere. È questo ciò che un percorso interdisciplinare offre. Non è mai stata una deviazione.
Dum longa tempo mi priskribis mian propran karieron pardonpete. Zimbabvo, poste Sudameriko, poste eŭropaj institucioj, poste konfliktrezolucio, negocado, politika filozofio. Rapide rakontite, tio sonis kiel iu, kiu ne povis decidiĝi.
Necesis al mi jaroj por ekvidi, ke la ĉirkaŭvojo estis mem la celo. Mi pensas trans disciplinojn, kaj la problemoj, kiuj min zorgigas, unualoke maljusteco, ne enkadriĝas en unu sola.
Kion “malordaj” karieroj efektive enhavas
Kiam sperta profesiulo kun serpentuma vojo sidas antaŭ mi, mi aŭdas la saman pardonpeton, kiun mi mem antaŭe faris. “Estas iom tro disĵetita.” Poste ili priskribas, kion la vojo enhavis.
Jaro en lando, kie nenio funkciis kiel hejme, kaj lerni tamen atingi rezultojn. Movo inter sektoroj, kiu postulis lerni novan lingvon, tiun de buĝetoj, aŭ de indicoj, aŭ de politiko. Periodo en akademio, kiu instruis rigoron, sekvata de periodo en praktiko, kiu instruis rapidecon. Reveno al Eŭropo, kiu igis ilin vidi siajn proprajn instituciojn de ekstere.
Nenio el tio estas malordo. Tio estas vasteco, kaj vasteco estas malofta.
Kial ĝi aspektas kiel ĉirkaŭvojo sur papero
Ĉar CV estas kronologia, dum kariero ne estas. La dokumento trudas rektan linion sur vojon, kiu efektive estis serio de konsciaj elektoj, ĉiu farita pro kialo, kiu tiam havis sencon. Legita laŭorde, ĝi aspektas kiel drivado. Legita laŭ temo, ĝi aspektas kiel persono, kiu sekvis demandon trans limojn.
La solvo ne estas kaŝi la vastecon. Ĝi estas nomi la demandon. Kion vi sekvis, tra ĉiuj tiuj medioj? Por mi tio estis la konvinko, formiĝinta je la deka jaraĝo antaŭ foto en loka gazeto, ke mi faros ion kontraŭ maljusteco. Ĉio ekde tiam estis malsama angulo de la sama afero.
Kial vasteco gravas en transiro
Transiro mem estas interdisciplina problemo. Ĝi havas praktikan tavolon: dokumentojn, profilojn, retojn, konversaciojn. Ĝi havas strategian tavolon: kiun sektoron, kiun rolon, kiun publikon. Kaj ĝi havas homan tavolon, tiun plej profundan, pri kiu vi estas, kiam la titolo forfalas.
Homoj kun rektlinia kariero ofte malfacile travivas transirojn ĝuste ĉar ili neniam devis samtempe teni plurajn kadrojn. Homoj kun vasteco faras tion jam de jaroj. Al ili oni simple neniam diris, ke tio estas forto.
Igi la vastecon legebla
Tri praktikaj paŝoj.
Unue, trovu la gvidfadenon kaj skribu ĝin en unu frazo. Ĝi fariĝas la malfermo de via “pri mi” sekcio kaj la respondo al “rakontu al mi pri vi”.
Due, grupigu vian sperton laŭ tio, kion ĝi instruis al vi, ne nur laŭ tio, kie vi estis. La kronologio povas resti en la CV; la rakonto apartenas aliloke.
Trie, ĉesu pardonpeti. Kiam vi priskribas vian vojon kiel serion da elektoj anstataŭ serio da hazardoj, la aŭskultanto perceptas alian personon.
En ĉiu sektoro, en kiu mi laboris, la decida faktoro neniam estis la sistema skemo. Ĝi ĉiam estis la homoj interne, kaj de kiom da anguloj ili povis vidi. Tion donas interdisciplina kariero. Ĝi neniam estis ĉirkaŭvojo.
Continue reading
Rebuilding a professional network in Germany and the EU after years abroad
Returning after a long international posting means a network that has aged. Here is how to rebuild it without sending a single cold message.
Read the pieceAfter the mandate ends: five questions before your next role
For development and cooperation professionals whose programme has closed. Five questions to answer before applying anywhere, and one to stop asking.
Read the pieceWhat actually happens in a thirty minute intro call
The free intro call has the same shape every time. Here is exactly what to expect, so nothing about it feels like a pitch.
Read the piece